Er is afgelopen week wel wat inkt gevloeid en gedebatteerd over premies voor mensen in de zorg.
Mensen die tewerkgesteld zijn in ziekenhuizen krijgen een premie van 300 euro. Zorgkundigen in een woonzorgcentrum krijgen dat niet.
Dat heeft te maken met onze staatsstructuur en daar ga ik niet over beginnen want ik ook nog wat genieten van mijn zondag.

Anyway. Een eenmalige premie dus.
Maar een eenmalige premie, dat is niet wat gezondheidswerkers nodig hebben. Ze willen structurele oplossingen. Zij willen een praatje kunnen slaan tegen een patiënt ipv een race tegen de klok te houden om iedereen op tijd te voorzien van medicatie of op tijd gewassen te hebben.
Ze willen er zijn voor hun patiënt en hun bewoner. Want dat kan nu helemaal niet.

Een vriendin van mij werkte drie weken in een privé woonzorgcentrum als verpleegkundige. Ze had daar per dag exact genoeg tijd om tegen een hoog tempo alle patiënten voorzien te hebben van medicatie, bloeddruk te meten en wonden te verzorgen. Er was geen tijd voor een mopje met een bewoner en amper tijd voor een gesprekje met een collega.
Nochtans ging het om voor de bewoner een van de duurste wzc van Gent.
En dan komen we bij de essentie van mijn facebookpost.

Verpleeg- en zorgkundigen willen tijd om meer menselijk te kunnen zijn. Maar in een sector die ondertussen onderhevig is geraakt aan winsten, is dat niet evident.
Wie zich ingekocht heeft in een wzc wil zijn geld zien renderen. Dus met hoe minder volk er meer werk kan verricht worden, zoveel te beter voor de aandeelhouder.
Ook ziekenhuizen zijn er onderhevig aan. Het wordt niet geapprecieerd dat een ziekenhuis verlieslatend is. Dus ook daar wordt bespaard op personeel en menselijkheid.

Dat maakt van verpleeg- en zorgkundige geen aantrekkelijk beroep.
Sommige politici pleiten voor een hoger loon.
Maar met even weinig personeel lijkt me dat gewoon het afkopen van de menselijkheid.

Wat er moet gebeuren is zorg van mensen uit de spiraal van het winstmodel halen. Er hoeft echt niemand rijk te worden op de miserie van iemand anders. Zorg is niet winstgevend, het is noodzakelijk.
En in ziekenhuizen moet de focus terug op de patiënt ipv de cijfers.

Wie haalt straks het kapitalisme uit de zorg?
Want al de rest zijn praatjes en als een druppel op een hele hete plaat.