Breng me eens een lijst met adressen die je hebt bezocht, maar die je niet mocht huren. Zei ik tegen mijn Palestijnse cliënt. 
En twee dagen later kreeg ik een mooie tabel met een schrijnend aantal van 43 adressen. 43 verhuurders die mijn cliënt hadden geweigerd. De tijd drong want hij, zijn vrouw en kind moesten hun woning verlaten omdat die gerenoveerd zou worden. Met tranen in de ogen keek hij me aan. En ik wist niet wat zeggen. 

Een andere cliënt van Ghana werkte al 13 maanden met dagcontracten. Hij durfde niet eentje overslaan. Zijn collega’s met Vlaamse roots hadden ondertussen allemaal al een vast contract gekregen. Behalve hij
Ik kan ondertussen een boek schrijven over institutioneel racisme en hoe het mensen letterlijk minder kansen geeft omwille van hun naam. 

Bij het ocmw houden we geen rekening met je naam. Enkel met je verblijfspapieren. Dat geeft iedereen evenveel rechten. Maar vanaf dat iemand met andere roots evenveel rechten heeft als een Vlaming, is dat voor sommigen al een reden om het te benoemen als positieve discriminatie. Ook dat is racisme. 

Racisme en discriminatie zijn all over the place en het is heel erg dat de dood van een Afro-Amerikaan nodig bleek om het een en ander in gang te zetten.

Die man is helaas nu twee weken overleden. Twee weken waar ik quasi elke politieke partij  (op eentje na dan, ik hoef ze jullie niet meer voor te stellen) de handen vol zag hebben met tweeten dat #blacklivesmatter of gretig getuigenissen van Vlamingen die met discriminatie te maken hebben gekregen, zag delen. Elke partij met de eigen nuance. De ene vindt racisme gewoon niet kunnen, de andere wil dan weer nuanceren, nog een andere partij veroordeelt racisme en tegelijk pleit een van de parlementsleden voor samenwerken met het Vlaams Belang.

Het waren de afgelopen twee weken een schouwspel rond het thema en een kwaadwilligaard zou denken dat elke partij er op zijn manier een graantje van wil meepikken.

Op een enkeling na (Alexander De Croo) was er naast het gebrul op sociale media geen enkel politicus die het heft in handen nam en begon te timmeren aan een plan om het institutioneel racisme en discriminatie uit onze samenleving te weren. Nochtans zijn politici van parlementairen tot ministers wel diegene die we exact daarvoor betalen. Om signalen uit de samenleving te capteren en er iets mee te doen.

Stel je maar eens voor als dat wel was gebeurd. Als een aantal politici elkaar over de partijgrenzen heen hadden gevonden en zouden samenwerken rond een probleem dat zo opzichtig aan de oppervlakte drijft? Als politici elkaar hadden gevonden de afgelopen weken zoals Evita Willaert andere vrouwen vond om samen te zorgen dat vrouwen die ziek worden vlak voor de bevalling toch geen bevallingsrust moeten inleveren. Of zoals John Crombez en Valerie Van Peel met elkaar zijn gaan samenwerken om ervoor te zorgen dat kindermisbruik niet meer kan verjaren. 

Stel je voor dat dat in deze tijden, zo vlak na de dood van George Floyd was gebeurd. Dat de jongeren achter de “blacklivesmatter”beweging vanuit de politiek het signaal hadden gekregen dat ze gehoord worden en dat ze ermee bezig zijn. Dat de jongeren ook mee kunnen werken aan dat plan.

Dan hadden er gisteren geen tienduizend mensen op straat gestaan in Brussel, dik opeengepakt midden in een pandemie. Want dan was er geen actie nodig geweest om gehoord te worden door politici. Dan hadden ze de rellen in de kiem kunnen smoren en het onbegrip van burgers die zich braaf aan de regels houden, maar zien dat anderen dat gedoogd door het beleid, niet doen. En nog belangrijker: dan had een gifspuiende partij als het Vlaams Belang niet opnieuw munitie gekregen om te doen wat ze nu al jaren doen: onze maatchappij laten verzanden in racisme en polarisering.

Maar mijn droom is helaas geen werkelijkheid geworden.

De werkelijkheid is dat er gisteren 10.000 mensen veel te dicht opeen stonden dan wat wenselijk is tijdens deze coronacrisis. En dat een groepje mensen handig misbruik hebben gemaakt van de situatie om te beginnen plunderen in de Brusselse binnenstad.

En zo snel als politici de afgelopen twee weken waren om racisme te veroordelen en er vervlolgen niks mee te doen. Zo snel zijn ze nu om de protestactie tegen racisme te veroordelen, zich boos te maken op de Brusselse politiek en het Vlaams Belang een open doel te laten om te scoren. 

Want scoren dat lijkt het enige te zijn waar politici nog mee bezig zijn. Surfen op de waan van de dag.

Gisteren was dat tegen racisme, vandaag tegen relschoppers en morgen zijn de virologen misschien weer kop van jut.
Er is niemand bezig met een visie, met een plan, met de reden waarom men aan politiek doet. Het is een groot populistisch theater van likes en in de aandacht lopen. 

Vanmorgen las ik nog een tweet van een politicus die schreef dat zulke actiegroepen als blacklivesmatter of youtforclimate luie actiegroepen zijn want ze komen nooit met een politiek plan.
Ik denk dat hij ergens een punt heeft en dat wij burgers zelf onze toekomstplannen zullen moeten schrijven want uit politieke hoek hoeven we duidelijk niks meer te verwachten.