Ik herinner me ze nog levendig. De gesprekken aan de eettafel. Mama aan de ene kant van de tafel, papa aan de andere kant en ik op de kop. De gesprekken gingen over hoe onze dag was, maar gleden al snel af naar de maatschappij, de samenleving en de politiek natuurlijk. Mijn moeder was voorzitter van de plaatste SP-afdeling en ik kon op de leeftijd van 8 al alle ministers en hun bevoegdheden opsommen. En een basiskennis van elke ideologie.

Na de eerste zwarte zondag liep ik mee in een betoging van hand in had.

Om maar te zeggen: ik ben opgegroeid met politiek en ik ben erdoor gepassioneerd geraakt. Het laat me wellicht ook nooit meer los. Dat zag mijn moeder ook en dus zei ze toen zei ze op het einde van haar leven: “wat je ook doet, niet in de politiek gaan”. Maar soms sla je raad in de wind en dus was niemand verbaasd toen ik vier jaar geleden met John Crombez een koffie ging drinken, een jaar later een paar maanden vrijwilligerswerk deed bij sp.a nationaal, me als een halve bezetene smeet voor de provincieraadsverkiezingen en parlementsverkiezingen en uiteindelijk een zitje in het Gents sp.a bestuur bemachtigde.

Mijn drijfveer: een stem zijn voor de mensen die zelf geen stem kunnen claimen, de maatschappij eerlijker en rechtvaardiger maken en de publieke opinie proberen doen in te zien dat er een andere manier is. Nogal eigenzinnig begon ik lange epistels neer te pennen op mijn facebook, epistels die zelfs al eens opgepikt worden in de media. Ik voelde mezelf een beetje een activist en ik voel dat ik bijval krijg in mijn geschrijf. Dat mensen echt lezen wat ik zeg, ook al zijn ze het niet altijd eens.

Ik voel dat hoe meer afstand ik neem van mijn politieke voorkeur, hoe breder het bereik is, hoe meer ik mensen misschien kan doen inzien dat het anders moet. En daar begint voor mij de spreistand. Tussen politiek en de maatschappij en de vraag of ik in de politiek wel echt dat steentje kan bijdragen.

De spreidstand werd groter en moeilijker. De ergernis in politiek en vooral de traagheid, logheid en soms zelfs wat strategische aard begon zich meer en meer te manifesteren. En dus kwam ik op een punt dat ik moest kiezen.

Ijveren voor een moderne politiek of ijveren voor een betere maatschappij.

Het denkproces is een halfjaar geleden gestart en de beslissing is een paar weken geleden gevallen. Ik koos voor de maatschappij. En zodus neem ik afscheid van de actieve partijpolitiek. Mijn zitje in het bestuur van gent en oost-vlaanderen. Maar ik blijf wel lid van de RVB van CBE Leerpunt omdat ik daar vanuit mijn kennis en ervaringen mijn steentje kan bijdragen

Het waren 4 knotsgekke jaren waarin ik waanzinnige dingen heb meegemaakt, schone mensen heb leren kennen en dikke vriendschappen heb gesloten. Ik heb veel geleerd van veel mensen en daar ben ik iedereen waanzinnig dankbaar voor.

Geen paniek,  ik blijf geloven in en ijveren voor solidariteit. Maar ik wil nu proberen om dat iedereen te doen inzien. Met een luide toeter, een scherpe pen en het hart op de juiste plaats.