Ik ging gisteren nog eens naar de film met een bak popcorn en een halve liter cola zero. Echt zoals vroeger dus. Om een film te zien die me terug katapulteerde naar de tijd dat een cinemabezoek nog wekelijkse kost was, maar vooral de tijd toen mijn dansbenen na enig tegenpruttelen (ja op mijn 15 de beweerde ik bij hoog en laag dat fuiven niks voor mij was) eindelijk voor echt waren ontwaakt. 

Ik zat dus gisteren in de cinema om zillion te bekijken. Ik durf zeggen de meest besproken film van het moment want we komen in het laatste nieuws nog net niet te weten of de kakjes die Frank Verstraeten legt rond of eerder lang zijn. 

Ik ga mezelf dan ook even besparen om te vertellen waarover zillion gaat, dat lees je wel op hln. 

Maar even ernstig nu. De film krijgt inmiddels wat cultstatus omdat het enerzijds een dikke middelvinger is naar het establishment en dat zien we stiekem wel graag. Maar anderzijds dan weer geen vette kanttekeningen maakt bij de twee hoofdfiguren uit de film: Verstraeten en Dennis Black Magic. Vinden we problematisch

Die mannen hebben wel wat op hun kerfstok natuurlijk en volgens sommigen maakt de film hen te sympathiek. De criticasters mogen volgens mij op hun beide oren slapen, sympathiek is niet meteen de omschrijving die ik beide heren zou geven op basis van de film.  Maar ik heb ook geen gruwelijke afkeer van de personages want dan was het gewoon een slechte film geweest. 

En dat is het niet. De verhaallijn is ferm bij de haren getrokken en bij wijlen regelrechte slapstick. Maar mij persoonlijk voerde de film me mee naar mijn jeugd die ik slechts 1 keer in de zillion heb doorgebracht zonder dat mijn pa het wist en toen nog minderjarig. Maar verder bracht ik mijn jonge jaren door in het jeugdhuis en in plaatselijke discotheekjes. Een paar keer de carre, de highstreet en de bbc. Maar meestal op de pompende beats en retrohouse typerend voor de zillion. 

Eind jaren 90 waren bekend voor de beste dance, trance en house ooit gemaakt. Ik spreek niet graag in cliches, maar die tijden komen nooit meer terug 

Wat ook nooit meer terugkeert (of enfin mijn generatie zal het nooit meer meemaken) is de tijd dat er verdorie nog heel veel kon en mocht. Met achterpoortjes kreeg zillion een vergunning. Nu mag mijn stamcafe hier op het plein zelfs geen terras meer zetten omwille van 1 klagende buurman. Laat staan dat er snel een permanente oplossing komt voor Kompassclub. En godzijdank kennen de Gentse feesten al een heel lange geschiedenis want no way dat zulke zotte dagen vandaag nog het licht zouden zien.

De confrontatie met hoe we in twintig jaar alles kapotgereglementeerd hebben , dat maakt me zelfs een beetje woest. En dan heb ik het uiteraard niet over twee halve criminelen die op alle mogelijke manieren belastingen wisten te ontduiken. Ik heb het over het feit dat vandaag de dag het openen van een discotheek als zillion gewoon onmogelijk is. En het jeugdhuis waar ik mijn eerste tongzoenen uitdeelde zou nooit een vergunning krijgen.

En dat besef, maakt zillion een goede film. It keeps the spirit alive.