Er woedt een energiecrisis. Ik hoef het je niet te vertellen, je merkt het aan alles en niet het minst aan je energiefactuur die jouw energieleverancier de afgelopen maanden behendig wist te verhogen (als je een variabel contract hebt). Maar gelukkig is het november, de eerste maand dat de federale regering wat druk van de ketel probeert te halen door ons 193 euro te doneren gas en elektriciteit. En dat alvast voor de maanden november en december. Maar als het parlement straks groen licht geeft ook voor januari, februari en maart.

Die energiepremie zal ook worden uitbetaald aan mensen die in een appartement wonen en daar hun teller delen met alle andere bewoners van de blok. Hoe men het precies zal regelen, dat is voor mij nog erg onduidelijk, maar dat het zal gebeuren is in elk geval een goede zaak. Want op veel andere steun kunnen mensen in die situatie niet rekenen. Het is namelijk zo dat wie in bovenstaande situatie zit en dus geen eigen teller op eigen naam heeft nooit recht kan openen op sociaal tarief zelfs al heeft hij daar in andere omstandigheden overduidelijk wel recht op. De enige uitzondering hierop is wanneer alle andere bewoners van het complex eveneens recht hebben op sociaal tarief. Dan krijgen ze het allemaal.

Nefast voor huurder en maatschappij

Dat heeft uiteraard heel wat impact op die huurders. Wij zien hier cliënten passeren die bovenop de huur honderden euro’s moeten betalen en dan jaarafrekeningen ontvangen van meer dan 1000 euro’s omdat de voorschotten niet toereikend genoeg bleken door de fluctuerende prijzen. Afbetaalplannen zijn niet mogelijk omdat het budget van deze huurders niet toereikend genoeg is (dat is ook de reden waarom ze in alle andere omstandigheden wél recht openen op sociaal tarief). En zo belanden zij in een straatje zonder einde. Nog hogere voorschotfacturen en OCMW’s die de jaarafrekeningen ten laste moeten nemen. Daar wordt werkelijk niemand beter van want hoe meer huurders van hun beperkt budget aan energie moeten betalen, hoe minder geld ze hebben om andere facturen te betalen en om de brooddozen van hun kinderen te vullen. Dat er zo schuldenputten ontstaan die nooit meer gedempt zullen raken, hoef ik verder niet toe te lichten vermoed ik. En bij de nodeloze dossierlast voor maatschappelijk werkers binnen de OCMW’s hoef ik wellicht ook geen tekeningetje te maken.

Oplossingen liggen nochtans voor de hand

De oplossing is nochtans simpel en daarom wellicht ook nodeloos ingewikkeld omdat ze verdeeld zit over twee beleidsniveaus, dat is gelukkig mijn probleem niet. Wat er moet gebeuren is een opening creëren die ervoor zorgt dat ook mensen met een gemeenschappelijke meter recht kunnen openen op sociaal tarief, simpel. Dat kan volgens mij op twee manieren en een minder gunstige manier

1. Men zorgt dat de huurders aparte tellers krijgen en verhaalt de kostprijs (die kan oplopen tot 1000 euro) niét op de verhuurder of huurder.
2. Of men tekent een formule uit waarbij de contractant (meestal de verhuurder) van de gemeenschappelijke teller sociaal tarief kan doorrekenen aan de huurder die daar recht op heeft
3. De overheid betaalt aan de contractant of aan de huurder jaarlijks een bedrag uit ter compensatie van het feit dat de huurder geen recht opent op sociaal tarief. Deze oplossing hanteert men ook voor huurders met recht op sociaal tarief water en een gemeenschappelijke teller.  Alleen beschermt deze werkwijze de huurder niet tegen hoge voorschotfacturen voor energie

Ik spring vandaag toch echt op de barricades voor mensen die door bovengenoemde omstandigheden niet kunnen genieten van het sociaal tarief. Het is doodeenvoudig discriminatie. Het zorgt voor torenhoge schulden, ook bij verhuurders die hun geld niet zien en hoge extra kosten voor de overheid.

Dus heren en dames van de politiek: werk aan de winkel