Ik kwam vanavond een vriend tegen op straat met twee grote pakken cornflakes in zijn handen en een bus melk onder zijn arm. 
Gevat en intelligent als ik ben, vroeg ik “ha, ga je ontbijten?” waarop de vriend schoorvoetend toegaf dat het mogelijks gewoon zijn avondeten was want zijn lief was niet thuis. 

Grote hilariteit tot gevolg want haha wie doet dat nu? Wat ik hem niet durfde toegeven is dat ik eigenlijk van plan was een pak miracoli te kopen en me dat vanavond klaar te maken. Niet echt veel voedzamer natuurlijk. 
En plots dacht ik terug aan de tijd toen ik op zondag half kreupel voorbij de middag uit mijn bed kroop op handen en voeten en een bonzende hoofdpijn. Mezelf tot de ijskast sleepte en tot de constatatie kwam dat het enige wat ik daar vond een pak boter was en een bus melk waar ik niet meer aan durfde ruiken. 

In de kast vond ik rijst, kookte die op en deed er boter onder. En daar overleefde ik mijn zondag dan op. Niks mis met rijst en boter. Maar je snapt mijn punt wel. Die periode ligt ondertussen gelukkig achter ons. Mag ook wel op mijn leeftijd. 
Tegenwoordig drink ik hoegenaamd niet meer. Behalve dan afgelopen weekend waar ik met een katerkop mezelf tot de spaghettimiddag van de jongsocialisten had versleept. 
Drinken op een avond waarvan je weet dat de dag erna iemand anders voor je kookt, het getuigt van maturiteit zeker hé? 

Maar terug naar vanavond. Ik ben niet dronken en ik maak grapjes over het avondeten van een ander. Dat bepaalt mijn positie. En zodus wandelde ik zonet super volwassen voorbij de supermarkt zodat ik de miracoli strategisch kon vermijden. 
Aan het frituur stak ik heel matuur mijn middelvinger op naar het bickybord want ik ben hun kutreclame van een aantal weken nog niet vergeten. 

Voor in het wist, was ik thuis en stond plots, oog ik oog met een pak granola en wat yoghurt…