Je weet of je wist het nog niet en dan weet je het nu. Maar op 29 november zit ik in een panelgesprek over single senioren. Heb me verdiept in het thema singles en voor mij is dat heel breed. Dus ook senioren dus. 
En daarom mag ik die vrijdagavond in de sofa met onderandere Wim Slabbinck en een aantal getuigenissen. Ik ga pleiten voor een single vriendelijk beleid. 

Om me een beetje voor te bereiden op de eer die me te beurt valt vroeg ik aan een bevriende vakbondsvrouw of zij geen alleenstaande senioren kent. En long story short. Ik zit as we speak op een terras in La Roche omdat een groep senioren van het abvv hier op weekend is en daar zijn wel wat singles bij. Ik blijf hier ook slapen en das wel wijs. Alleen al omdat ik dan geen twee uur terug moet rijden, maar vooral ook omdat die senioren blijkbaar stevig kunnen dansen en na lachen, schrijven en me boos maken op de politiek is dansen(lees op een dansvloer staan en babbelen met iedereen) een hobby van mij. Dus ik ben in blijde verwachting. 

Ik zit op een terras in La Roche en dat heeft wel wat betekenis voor mij. Van zolang ik me herinner kwamen mijn ouders en ik naar La Roche. We hadden hier een caravan die een heel seizoen bleef staan. Mijn tante en nonkel stonden hier ook. Elk lang weekend en in vakanties kwamen we naar de Ardennen. Ik morde niet want mocht regelmatig vriendinnetjes meenemen. Het gemopper kwam pas op puberleeftijd toen mijn ouders het in hun hoofd hadden gehaald om te gaan fietsen. Op en neer en bibi, aka couch potato moest mee.

Aan het vierarmenkruispunt hoorde ik mezelf dan ook luidop zeggen: “ziezo, deel 1 is al gepasseerd se”

Maar goed, La Roche was mijn tweede thuis. Zelfs buiten het kampeerseizoen kwamen we op hotel in de floréal, naar hier. 
Dat ik dus uitgerekend hier een nachtje kom logeren, het doet wel iets met een mens. Een beetje trip down memory lane die deze ochtend – iets later dan voorzien want ik had het gisteren toch iets te laat gemaakt, aanzette. 

In mijn hoofd speelde het filmpje af van mijn moeder en vader die de trip in vier delen verdeelden. Aan het vierarmenkruispunt hoorde ik mezelf dan ook luidop zeggen: “ziezo, deel 1 is al gepasseerd se”. 
Niet veel later kreeg ik honger dus ik stopte aan het wegrestaurant van Bierges, nog zo een familietraditie. Ik stond er eigenlijk wat te gniffelen want toen ik binnenkwam wist ik meteen dat er niks veranderd was. Zelfde kleuren, zelfde indeling tot zelfs dezelfde stoelen van twintig jaar geleden. Tradities zijn er om in ere te houden, dus ik bestelde een vol au vent. En jawel, ook die proefde exact als in mijn herinnering. 
De weg naar La Roche over kronkelende wegen met haarspeldbochten. Het maakte me eigenlijk wel blij, al kan dat door het lentegevoel geweest zijn. 

Toen ik aan kwam in het hotel, mijn weg te voet verder zette richting centrum en de vogeltjes als van oudsher hoorde kwetteren, had ik bijna verwacht dat mijn ma en pa vanuit het wandelpad naar beneden zouden komen. Mijn ma luid “oe en a” roepend omdat ze, laat ons zeggen, mogelijks geen fan was van stijle afdalingen en mijn pa al sussend: “allez Greta doe na is kalm”. 
Ik zette mijn weg verder met een grote smile op mijn gezicht en installeerde me uiteindelijk op dit terras hier waar ik ook al sinds mensenheugenis kom. De ober komt en zegt:”bonjour Michelle, comment ça va ?” 

We slaan een praatje, niet te lang want mijn Frans is abondabel. (dat woord heb ik altijd al eens willen gebruiken in een zin, meer moet je er niet achter zoeken) 
Ik kijk voor me uit en zie dat het centrale plein is vernieuwd. Ik zeg tegen de ober (die ook Michel heet) dat het nogal veranderd is in zijn dorp. 

“Er is veel veranderd, maar alles is hetzelfde gebleven” antwoordt hij. 
Ik kan na deze blogpost alleen maar knikken en hem groot gelijk geven.