Er zijn zo van die constantes in mijn leven. Aan iedereen verklaren dat ik vanaf nu naar het werk ga wandelen en het vervolgens niet doen, bijvoorbeeld. Of nadat ik mezelf voorgenomen heb me niet meer druk te maken in politiek, over de rooje gaan in een discussie, nog zo een klassieker.

Mijn persoonlijke favoriet, blijkt uit de analyses is die waar ik de date afzeg nog voor hij begonnen is.

Maar de gewoonte waar ondertussen ikzelf, mijn vrienden en zelfs de potentiële partners de klok op gelijk kunnen stellen is die van “relationele opportuniteiten” vakkundig verneuken. Dat bedoel ik niet letterlijk want dan zou het nog plezant zijn, maar dus figuurlijk om zeep.
Mijn persoonlijke favoriet, blijkt uit de analyses is die waar ik de date afzeg nog voor hij begonnen is. Dan stuur ik een berichtje met de boodschap dat ik me niet zo lekker voel en dus niet ga kunnen afspreken. Tot mijn eigen verbazing krijg ik dan vervolgens geen vraag voor een nieuwe date waardoor ik op de koop toe ook nog boos word. Kan je het je voorstellen?

Een andere manier is die waarop ik toch op date ga, daar mijn charmantste zelve ben, een nieuwe date uit de brand sleep en me dan volledig aan de man zijn voeten werp. De man gooit na een paar dates de handdoek in de ring. Ok, ik geef toe dat dat vaak gewoon de voze mannen blijken te zijn. Dus mezelf voor de voeten van een kerel werpen is een soort van verdedigingsmechanisme, zeg maar. Volg je nog?

De laatste tijd heb ik de gewoonte om me op zo een eerste date voor te stellen hoe het zou zijn als ik met die man trouw en zelfs kinderen krijg. Ik wil niet eens kinderen

Maar sinds kort heb ik daar toch nog een knap staaltje aan toegevoegd. De laatste tijd heb ik de gewoonte om me op zo een eerste date voor te stellen hoe het zou zijn als ik met die man trouw en zelfs kinderen krijg. Ik wil niet eens kinderen dus je kan je voorstellen wat voor een gekke brij het daar in mijn hoofd wordt. Maar ja, dat zit ik me dan voor te stellen tot het moment waarop ik denk: neen neen, dit gaat hier te snel. En me er dan vanonder uit muis.

Vorige week zat ik in het zonnige Valencia met vier vriendinnen. Alle vier een lief en zelfs kinderen. Dat leek me het uitgelezen moment om eens op mijn dating-app te swipen. En niet veel later had ik een match, Manuel. Manuel heeft ons een heel weekend welliswaar virtueel door Valencia geleid met leuke weetjes en goeie tips. Op het einde van ons reisje vond ik het tijd om Manuel persoonlijk te bedanken en dus vroeg ik om een date.
Dat ik de date niet een uur ervoor heb afgeblazen, was alvast een goede zaak. Toen ik bij hem zat, wierp ik me ook niet op nogal onnozele manier voor zijn voeten, so far so good. Ik kon mijn Engels oefenen (en ik kan je verzekeren: dat is wel nodig) en ik kon nog eens mijn beste smalltalk bovenhalen. Conclusie: ik ben eigenlijk nog niet zo slecht in heel dat daten.

Het moment waarop ik moest kiezen tussen nog wat langer met een leuke Spanjaard rondhangen of terugkeren naar mijn comfortzone

Maar toen kwam het moment waarop ik eigenlijk moest vertrekken voor het laatste avondmaal met de vriendinnen. Het moment waarop ik moest kiezen tussen nog wat langer met een leuke Spanjaard rondhangen of terugkeren naar mijn comfortzone (en tevens uitstekend restaurant). Plots begon ik me voor te stellen hoe ik met Manuel een relatie zou kunnen hebben, hij in het zonnige Valencia en ik in het regenachtige Gent. Als ik er nu zo over nadenk, roep ik: Dat lijkt me prima te doen want wat een kutweer! Maar op dat moment stond ik recht en zei dat ik weg moest. Tegen mijn vriendinnen zei ik dat ik me anders heel erg droevig zou voelen als ik die man nog meer in mijn leven zou toelaten. Qua ongeldig excuus kon dat toch wel tellen. Die date had nog geen twee uur geduurd en dat is een record qua kortheid. Dus wat verdriet en hoezo “in mijn leven toelaten”?

Ondertussen zijn we een week verder, heb ik al een paar dagen niks meer van Manuel gehoord en vraag ik me af: wat als ik toch nog bij die man was blijven zitten?
Maar dan surf ik naar de website van De Morgen waar Rika Ponet afgelopen weekend vertelde dat iemand de ware is omdat iemand op dat moment de ware is. En dus ga ik ervanuit dat mijn toekomstige de ware is op het moment dat ik de date helemaal niet loop te verknoeien.

We leven op hoop van zegen dus!