Gisterenmiddag omstreeks kwart voor drie gaf mijn gsm een melding dat we in deze volgende fase van de exit uit de lockdown ons gezin mogen uitbreiden met vier vaste mensen. Met de afspraak dat zij de nieuwe “bubbel” ook beschouwen als exclusief en niet nog met andere gezinnen net hetzelfde doen. Een beetje zoals je na drie keer daten afspreekt dat je enkel nog met elkaar date bijvoorbeeld.

Maar ook het aantal cases van huishoudelijk geweld neemt grote proporties aan.

Mijn hart maakte een vreugdesprong want ik heb al in verschillende andere posts geschreven en verteld dat de nood aan sociale contacten groot is. Zeker voor alleenstaanden, maar ook voor koppels die na acht weken wel eens wat nood hebben aan een ander gezicht dan dat van de partner. Ik kan zulke dingen verkondigen want ik ben een ervaringsdeskundige die hier al bijna acht weken alleen in mijn kot zit. Maar word daarin ondersteund door quasi alle psychologen en psychiaters in dit land. Zij slaken al weken de noodkreet dat het aantal mensen met depressieve gevoelens exponentieel groeit. Maar ook het aantal cases van huishoudelijk geweld neemt grote proporties aan. Mogelijk te wijten aan het feit dat we met zijn allen letterlijk de muren beginnen oplopen en dat voor de ene wat verteerbaarder is dan voor de andere.

Dat de nationale veiligheidsraad daarop besliste dat ze ons allemaal een opening moesten geven om letterlijk en figuurlijk een beetje te kunnen luchten, is niet een soort van gift, maar eerder uit noodzaak.
Dat ze deze versoepeling laten ingaan op moederdag, is dan weer mooi meegenomen.

Moederdag op zich is niet de geest van deze versoepeling

Maar ik wil dat iedereen begrijpt dat “moederdag” niet de geest van deze versoepeling is. Natuurlijk wil iedereen zijn moeder zien, natuurlijk wil moeder haar kleinkinderen zien. Dat lijkt me allemaal heel logisch. Maar eerst en vooral mogen we niet vergeten dat we in veel situaties deze lockdown ondergaan om net moeder te beschermen tegen de ziekte.
Vervolgens moeten we ons misschien afvragen of moeder niet liever nog een aantal weken wacht zodat ze al haar kinderen en kleinkinderen kan zien in plaats van nu te moeten kiezen. Misschien is het voor moeder wel veel interessanter om met de buren een bubbel te vormen. Die kan ze zelfs elke dag zien als ze zin heeft. Want dàt is de essentie van de versoepeling in sociale contacten. Dat moeder haar boterhammen niet alleen hoeft op te eten of niet alleen met vader, maar met twee andere koppels.

Dit gaat niet om kiezen met wie je de rest van je dagen wil slijten. Dit gaat over een klein stapje in een versoepeling die moet zorgen dat mensen niet kopje onder gaan.

Ik las gisteren een vriendin die schreef dat zij en haar man hadden beslist om niet bij hun ouders langs te gaan. Ze kiezen voor een bubbel met de overburen want die hebben een kindje van ongeveer dezelfde leeftijd als hun zoontje. Dan kunnen die samen spelen.
Kijk, dat lijkt me in een voorbeeld de geest van het voorstel te zijn.

Mensen die zich zorgen maken over welke vier mensen het dan moeten zijn en daar al gigantische keuzestress van krijgen, die wachten beter nog even af. Dit gaat niet om kiezen met wie je de rest van je dagen wil slijten. Dit gaat over een klein stapje in een versoepeling die moet zorgen dat mensen niet kopje onder gaan. Er komen hopelijk nog stapjes, als iedereen zich aan de regels houdt.

Ik hoor ook mensen die zich druk maken over hoe oncontroleerbaar dit allemaal is. Dat is het inderdaad, wat Pieter De Crem ook mag beweren. Je kan niet controleren of mensen zich aan de afspraken houden. En we moeten ons geen illusies maken. Er zijn mensen die er zeker drie bubbels van 10 mensen  op na zullen houden en hun moeder van 70 toch een dikke knuffel kunnen geven. Dat zijn heel domme mensen, maar die waren er de afgelopen 7 weken ook. En zelfs met dat gegeven zijn we erin geslaagd om die curve af te vlakken en zelfs te doen dalen. Dus waarom zouden we dit nu niet onder controle kunnen houden als iedereen die de afgelopen weken zo zijn best deed dat nu gewoon blijft doen, maar in een mogelijks iets groter groepje mensen?

In deze nieuwe fase is solidariteit ook heel belangrijk

En ten slotte nog dit. Er is zoveel solidariteit in dit land. Van samen mondmaskers naaien tot mensen die zich spontaan aanmelden bij het vrijwilligersloket van hun stad. Mensen die voor elkaar willen zorgen. Wel, in deze nieuwe fase is solidariteit heel belangrijk. Zelf een paar weken wachten voor je bij moeder op bezoek gaat, maar het zij die nood hebben aan contact wel gunnen bijvoorbeeld. Maar je kan ook actief aan solidariteit doen. Door eens te kijken in je kennissenkring wie nood heeft aan een grotere bubbel en je spontaan aanmelden bijvoorbeeld. Of voor wie het nog grootser ziet: er wonen in elke stad of gemeente heel veel mensen zonder netwerk. Zij hebben ook nood aan een virusbuddy.

Kortom, de situatie is verrevan ideaal. Maar we zitten dan ook in een pandemie. Een pandemie die pas zal verdwijnen als er een vaccin bezchikbaar is. Tot dan zijn het muizenstapjes om het leven voor iedereen wat draaglijker te maken. Maar echt gewoon normaal is het in tussentijd niet. Dus gun elkeen zijn muizenstapje en propbeer ondertussen te genieten van de kleinste dingen.