Een verkwikkend weekje waar ik ruimte kon maken in mijn hoofd en veel zou schrijven. Dat was het opzet van mijn vier nachtjes Oostende tussen kerst en nieuwjaar. En of ik het verdiend had. Het was geen evident jaar, ik had een aantal gezondheidsproblemen en op de valreep kwam daar nog een coronabesmetting bij. Een paar dagen Oostende zou me goed doen. Er waren ook verschillende vrienden en vriendinnen die me met graagte wilden komen bezoeken.
En dus zit ik hier, aan een gammel bistrotafeltje mijn Oostendse memoires neer te pennen. Verkwikkend en rustgevend kan ik het begin van mijn reisje echter niet echt noemen.

Traditiegetrouw beginnen reisjes voor mij met een bezoekje aan een vriendin waar ik mijn kat afzet. Dat was zondag niet anders. Ik parkeerde de auto die ik van een andere vriendin kon lenen en bracht de kat naar zijn hotel. Mijn handtas met portefeuille en smartphone lagen nog in de wagen en de wagen was niet op slot. Ik ging maar een paar minuten weg blijven en ik heb een naïef geloof in de goedheid van de mens. Dom dom dom.

Tegen dat ik terug was, waren smartphone (een maand oud :() en portefeuille verdwenen. Ik ging eerst thuis even poolshoogte nemen want de chaotische versie van mezelf zou even goed volledig in paniek kunnen zijn met een portefeuille en smartphone op het aanrecht. Helaas bleek dat geluk deze keer eens niet aan mijn kant te staan. Op find my Android zag ik dat de gsm nog ergens in de wijk van de vriendin was dus ik met mijn oostendecompagnon voor een nacht naar die wijk op onderzoek. Mensen aanspreken, vuilzakken uit vuilzakken halen, de geschiedenis van de gsm op Maps raadplegen, gaan kijken in straten. Als real detectives gingen we te werk (of als bassie en Adriaan, kan ook :))

We belden de politie, die kwamen, gingen zelfs kijken of ze camerabeelden konden vinden. Het werd een spannende middag.
Ik kreeg de documenten mee en kon vertrekken naar Oostende. Tot ik besefte dat ik niet alleen geen identiteitskaart meer had, maar ook geen smartphone en daarom ook geen CST meer. Heel beu want deze voorbeeldige burger had al drie prikken ontvangen en bovendien ook op natuurlijke wijze de groepsimmuniteit tegen corona mee bevorderd. In het hotel hadden ze weinig begrip. In het restaurant waar we later op de dag belandden al een pak meer 🙂

We zijn ondertussen meer dan 24 uur later en ik beschik opnieuw over een cst op mijn iPad. Altijd bijzonder als ik dat bovenhaal in een of ander etablissement. Maar ik zorg natuurlijk graag voor de nodige theatraliteit en drama. Zeker nu de theaterzalen de deuren hebben gesloten.
Maar goed, ik heb mijn cst. Het is dus echt mogelijk zonder ID bewijs dankzij de ambtenaren van de stad Oostende. Hartelijk dank!

Er zijn ook voordelen aan bestolen worden, allemaal administratie in orde brengen en bedenken dat je straks verdorie wel een eID zal krijgen met vingerafdruk (grmbl) en daar nog 26 euro voor moeten neertellen ook (driedubbele grmbl) en het verlies in het geloof in de mensheid niet meegerekend. Zijn er dus nog goeie dingen aan de situatie waarin ik ben beland. Ik moet wat zuinig omspringen met mijn baar geld dat ik mocht lenen van een vriend. Geen uitspattingen in kledingwinkels bijvoorbeeld. Ik besteed mijn geld alleen aan cocktails en garnaalkroketten.
Al ziet her er wel naar uit dat ik de vriendinnen die vanavond komen afgezakt vriendelijk zal vragen om mijn eten voor te schieten want een garnaalkrokettenverslaving onderhouden blijkt toch ook een kostelijke aangelegenheid.

Het is heel voos natuurlijk, al dat loopwerk en de kosten die erbij komen kijken. Maar de verse zeelucht doet toch wonderen voor mijn gemoed. Want eigenlijk loop ik hier rond met een grote smile op mijn gezicht.

Alleen ging ik hier 12 blogposts schrijven, we zijn dag 3 en bij deze is de eerste post een feit. Nog 11 te gaan. Dat wordt krampen in de vingers en knopen in mijn hersenen.

Veel groetjes van jullie kapoen uit Oostende