We tellen inmiddels vijf weken in deze lockdown. En ik ben wel verbaasd hoe ik op 70m2 inmiddels toch alweer een routine heb ingebouwd. Ik sta op, maak me klaar (toch met deftige kleding aan want Pyamadag mag 1 keer per weekend),zet mijn koffiemachine en pc aan, check mijn mails, maak ontbijt en nuttig ontbijt en koffie aan mijn pc.  Dat is niet ideaal, maar wat is er ideaal in deze tijd? 

Na mijn werkdag wacht ik geduldig tot het 19 uur is en ik bel mijn vrienden via de webcam op. Meestal heb ik ondertussen al gekookt of dat gebeurt erna. Een aflevering van thuis behoort niet voor lang meer ook nog tot de dagelijkse sleur. Soms ga ik tussen de middag wandelen met een vriendin, soms sta ik mijn living dan te dweilen. 

Sinds de laatste week neem ik halve dagen verlof om even te kunnen ontsnappen uit de werkelijkheid. Fikse wandelingen of lange fietstochten voor iemand met de sportiviteit van een zak patatten, wil dat al heel wat zeggen. 

Uitschieters zijn de momenten dat een vriend of vriendin passeert aan mijn deur en een praatje met mij maakt. Dan ben ik op mijn hoede want ik hoeverre mag die vriend of vriendin daar staan? 

Ik ben heel voorzichtig, maar ik ben zeker dat ik naar de letter van de wet de maatregelen niet helemaal correct zal toepassen en dat maakt me nerveus. 

Maar ik probeer het los te laten, want het fysieke contact (social distancing gewijs uiteraard) doet werkelijk wonderen voor mijn moraal. 

Hoe hard ik opleef van een dorpelgesprek of een wandeling met vrienden, zo somber voel ik me ’s avonds als ik mijn lekker eten helemaal alleen zit te verorberen. Al vijf weken lang. 

En dan dwalen mijn gedachten wel af naar mensen die niet zomaar kunnen gaan wandelen met een vriendin of mensen die niet durven overgaan tot het dorpelgesprek. Mensen zonder smartphone voor een webcamapero. 

Die zitten ook alle dagen alleen te eten, maar die krijgen zelfs de kans niet om even te doen alsof er niks aan de hand is. Het zijn mensen die niet alleen eenzaam zijn tijdens corona, maar ook ervoor en wellicht ook erna wanneer ik terug zit te barbecuen bij vrienden in de tuin.

Maar of je nu mij bent of iemand anders. Deze maatregelen komen voor alle alleenwoners heel hard binnen. En op dit moment kunnen we zelfs niet aan de slag om de vereenzaamden van voor corona gezelschap te geven erna. Want er is geen kader rond eenzaamheid. 

Vorige week las ik in de krant dat de nationale veiligheidsraad erover denkt om alleenwonende senioren toch de kans te geven om 1 soort van virusbuddy te mogen registeren die hen dan kan helpen, maar vooral ook voor het sociaal contact. Geweldig initiatief lijkt me dat. Als er oog is voor senioren zonder familie of vrienden, nog veel mooier.

Maar het zet me wel aan het denken. Want ik heb dan misschien geen hulp nodig, ik zou met zo een deal mijn mentale courage een stuk beter kunnen beheersen. Een vaste vriend of vriendin waar ik een keer in de week wel eens samen mee kan eten. Ik heb wellicht niet te klagen. Ik durf het risico op een uitbrander van de politie lopen als ik hier met een vriendin een uur lang aan mijn deur zit te keuvelen. Maar veel singles durven dat niet. En ik durf niet te denken aan de gevolgen na corona. Hoe we die mensen terug uit het sociaal isolement gaan halen en of dat zelfs ooit zal lukken.  

Dus eigenlijk schrijf ik dit stukje tekst in de hoop dat de NVR nadenkt over mechanismen voor alleenstaanden van alle leeftijden. Om ervoor te zorgen dat we niet wegkwijnen, onze moed verliezen of nachten wakker liggen omdat voor ons gewoon even vluchten uit de realiteit doodeenvoudig niet mogelijk is. We kunnen onze tafel niet mooi aankleden voor een Date night in ons kot. Voor ons is de vlucht beperkt tot een gesprek met de slager en misschien een glaasje cava drinken met een passant, in de duik. 

Nu kunnen we ondertussen wel met vrienden afspreken om samen in de rij te gaan staan aan een tuincentrum tussen honderden andere mensen. Maar met 1 vriend samen een hapje eten in de tuin, daar kunnen een fikse boete voor krijgen. 

Er valt over alles iets te zeggen. Maar dat er in die maatregelen nog maar bitter weinig rekening rekening werd gehouden met singles, dat is alvast een vaststaand feit. 

Ik kan natuurlijk geen stuk schrijven met klachten zonder wat oplossingen aan te reiken. Dus bij deze een aantal losstaande ideetjes 

• Zorg dat elke alleenstaande beroep kan doen op een virusbuddy. Dat die persoon zelfs een hele middag een dorpelgesprek mag komen voeren of waar je als single zonder kans op boete 2m afstand van elkaar mee mag lunchen in diens tuin.
• Gent heeft inmiddels een lijst van 1700 mensen die zich vrijwillig aanbieden om voor de medemens iets te doen. Dat zal in andere steden niet veel anders zijn. Daar liggen volgens mij kansen om mensen zonder netwerk toch een virusbuddy te bieden. 
• Therapeutische gesprekken: niet iedereen heeft een webcam en niet iedereen is ermee gediend. Maar zij die we wel kunnen helpen, moeten we helpen.  Op de website van Maggie De Block lezen we dat je bij therapeutische sessies nu enkel remgeld moet betalen mits doorverwijzing van je arts. Een doorverwijzing van je arts lijkt me nu niet zo eenvoudig en ook de procedure zelf is voor mij heel onduidelijk. Dus ik heb een idee. Veel psychotherapeuten zitten volgens mij met heel wat minder werk. Waarom geven we hen geen forfaitair bedrag om mensen gratis gesprekken te laten voeren via de webcam? Op die manier triëer je mensen die ook na deze lockdown nog opgevolgd dienen te worden via het remgeldsysteem van De Block? 
• En tenslotte iets banaals misschien, maar het lijkt  me ook een kans om volop in te zetten op de applausen om acht uur voor de zorg. Er zijn nog heel veel plaatsen waar het niet gebeurt en het is nochtans een hart onder de riem voor mensen die alleen thuis zitten. Voor de samenhorigheid. Om te beseffen dat we er allemaal door moeten. Geef burgers de kans om kleine flyers af te drukken en affiches zodat je in je straat een echt samen gevoel creëert? Al is dat eerder een tip aan de lokale overheid. 

Anyway. Er zou vanalles kunnen gebeuren voor alleenstaanden in corona. Er is een weg, het is alleen nog wachten op een wil.