De bal is rond, een voetbalmatch duurt minstens 90 minuten en pas aan de meet worden de prijzen uitgedeeld. Dat waren de gevleugelde woorden van mijn vader zaliger als ik weer ten midden van een match van onze rode duivels overmand werd door teleurstelling of negativiteit. Mijn vader had heel vaak gelijk. 

En toch zouden de drie sussende zinnetje van vader op dit eigenste moment niet meer tot kalmte kunnen aansporen. De kans dat onze rode duivels door de groepsronde van het WK (dat eigenlijk in de eerste plaats al nooit had mogen plaatsvinden) geraken is sinds de laatste match bijzonder geslonken. We bereiden ons daar best mentaal op voor.

En dat is een heel spijtige zaak, zeker voor kleine kindjes die op straat paraderen met een T-shirt van Hazard en op hun kamer een poster hangen van grote held Kevin De Bruyne. Die kinderen die -op het moment dat wij al foeterend voor het scherm zitten doen alsof wij de bondscoach zijn, hun tomeloos enthousiasme blijven etaleren door de kelen schor te schreeuwen voor onze duivels. Ja zelfs toen die dekselse Marokkaanse voetballer er in toegevoegde tijd meer dan verdiend 0-2 van wist te maken.  Voor die kinderen is het jammer dat ze de eigenlijke glorietijden van deze gouden generatie niet echt bewust hebben meegemaakt en dat ze hun helden nu zien afzien op een voetbalveld. 

Maar de groep mensen die deze situatie nog het minst verdienen zijn de rode duivels (of toch op zijn minst de anciens, de gouden generatie) zelf.  Want wat deze uitzichtloze situatie waarin ons nationaal elftal momenteel verkeert nog het meest duidelijk maakt is de voetbalweelde die we al meer dan een decennium kennen.

Wij zijn verwend, we zijn  gewend geraakt om te winnen, betrekkelijk ver te raken in een tornooi met soms abomendabel voetbal en strijdend ten onder te gaan. De tijd dat onze voetbalhelden uitgeteld op de grasmat lagen door een nederlaag tegen een voetbaldwerg ligt al een hele poos achter ons. Tussen toen en nu ligt exact een voetbalgeneratie van individuele klasse en flitsen. Een generatie die er zelfs zonder noemenswaardige tactiek uitgekiend door een coach in sloeg om onze harten te beroeren. Een luxepositie waar menig ander voetballand alleen maar van kan dromen. 

Maar nu komt dat tijdperk abrupt ten einde, zo lijkt het wel. Uit nostalgische overwegingen  houdt de bondscoach wellicht net dat ene tornooi teveel vast aan onze lievelingen in plaats van de trappelende nieuwe generatie kansen te bieden.  Maar niet enkel Martinez lijkt gedreven op nostalgische verlangens. Ook wij die het hem nooit hadden vergeven als hij Mertens had thuis gelaten of Hazard geen speelminuten had gegund, vinden het moeilijk om het tijdperk los te laten. 

En net daarom moeten we het koesteren en moeten we stoppen met onze frustraties te uiten en veel te hard te zijn voor onze rode duivels. Of ze mathematisch nog in de achtste finale belanden of volgende match van het spreekwoordelijke kaske naar de tarmac in Zaventem worden gespeeld. Het doet er zelfs niet toe. In onze harten zit al die voetbalweelde die wereldgoal tegen Japan bijvoorbeeld of de geniale match tegen de USA en uiteraard het gloriemoment tegen Brazilië. Het is geschreven geschiedenis, dat pakken ze ons nooit meer af. 

En er komen nog glorietijden, is het niet in het voetbal dan beleven we er wel in het wielrennen, het turnen of taikwando.