Alleen op restaurant gaan, ik had een jaar geleden nooit gedacht dat ik er daadwerkelijk deugd van zou hebben. Jezelf in de watten laten leggen terwijl je ongestoord kan observeren. I love it. Ik geef toe dat ik met twee uiteten of met meer nog altijd het hoogste waardeer. Maar het is als single niet altijd mogelijk. En dus kwam er een moment, na golf 1 van corona dat ik dacht: ik ga mezelf niet eeuwig opsluiten. En zodus is alleen gaan dineren, ontbijten of lunchen een deel van mij geworden.

Gisteren zat ik weer alleen op restaurant. Een restaurant dat toch enige klasse uitstraalt. Ik had mezelf opgemaakt, een mooi jurkje aangetrokken en een brede glimlach opgezet. Er werd me een tafeltje toebedeeld waarbij ik eigenlijk in het midden van de zaak zat aan de zijkant en zowat iedereen kon gadeslaan. Rondom mij zaten allemaal wat iets oudere koppels te tafelen en te proeven. Er hing een onverklaarbare stilte in de ruimte. Onverklaarbaar omdat ik toch geloof dat als je eens ergens goed gaat tafelen je ten minste een onderlinge recensie geeft van wat je proeft en of je waar krijgt voor je geld. Maar dat gebeurde niet, op enkele koppels na dan. Ik bekeek de zwijgende duo’s omdat ik natuurlijk ook wel weet dat het recept van een goed huwelijk is om het perfecte geluk te bereiken door gewoon in stilte over elkaar te zitten. Maar sommige koppels straalden geen geluk uit. Bij sommigen zag ik zelfs verveling in de ogen terwijl ze de lepel met de bouillabaise in de mond lieten verdwijnen. Ik werd er een beetje somber van.

In tijden van corona waar al zo weinig kan en mag is het toch behoorlijk sneu om niet volop te kunnen of willen genieten van het moment? Of verwacht ik gewoon teveel van de liefde? Het zou wel eens kunnen.

Toeval wil dat ik een week geleden na verschillende maanden eindelijk nog eens op mijn datingapp was gaan kijken. Na een paar keer swipen scoorde ik een match met een man die dan nog behoorlijk geestig bleek te zijn. De man woont in Oostende dus ik vertelde hem na een paar dagen chatten dat ik een week later in Oostende zou vertoeven. De nogal ontwijkende reacties deden me vermoeden dat hij een beetje bang was dus ik liet hem maar. Tot ik effectief in Oostende was en hem dit nogmaals meldde. Hij had geen tijd om af te spreken, werken weet je wel en met vrienden alle avonden vanalles gepland. Maar als ik wou dan kon hij me wel bezoeken in mijn hotelkamer. Maar ja natuurlijk, in mijn hotelkamer. Om vier op een rij te spelen of stratego wellicht. Ik bedankte vriendelijk voor het aanbod, kreeg nog wat verwijten naar mijn hoofd geslingerd en vertelde hem dat ik wellicht andere verwachtingen had van de liefde.

Waarna ik een beetje droevig werd bij het idee dat ik mijn lot moest leggen op datingapps waar ik misschien tussen alle hitsige hotelkamerbezoekende mannen nog ergens een normale romantische ziel zou aantreffen. Als het meezit.

Dat is geen opbeurende gedachte, maar ik bedenk me dat ik nog altijd alleen op restaurant kan blijven gaan kijken hoe koppels hun liefde hebben opgeconsummeerd en beter gelukkig alleen dan ongelukkig met twee.