Oord van verderf en trolliewolliestan. Zo noem ik Twitter wel eens. De plaats waar iedereen nooit ongelijk heeft en soms onbeschofte woordtwisten worden uitgevochten.
Waar journalisten het hard te verduren krijgen door kritiek en commentaar uit rechtse, maar zeker ook uit linkse hoek. Het medium waar een Tati uit blind getrouwd best geen kijkje gaat nemen als ze niet stevig in haar schoenen staat. Het platform voor mensen met een olifantenvel en dat heb ik voor alle duidelijkheid niet. Dus ik stond al menig keer op het punt om mijn account op te zeggen en met met heel wat nuttiger dingen bezig te houden.
Maar dat lukt me niet en nu in tijden van corona begin ik ook in te zien waarom niet. Want hoe boos ik soms word op Twitter, eigenlijk wegen de nadelen niet op tegen de voordelen.
Ik ben altijd als eerste op de hoogte van het nieuws. Jawel, op Twitter wordt het nieuws gemaakt. Zo simpel is het. Een orkaan in Florida, een vulkaanuitbarsting in Indonesië, een falende regeringsvorming en ja ik wist vroeger dan jou dat corona een pandemie was. Of altijd op de hoogte zijn van de actualiteit zo een pluspunt is, vraag je je misschien af? Mogelijks niet dus ik ga verder met mijn overtuigende woorden.
Ik kende Marc van Ranst al vroeger dan voor corona door Twitter. Dankzij Twitter belandde ik al in een koffiehuis met John Crombez, mocht ik deelnemen aan een podcast over eenzaamheid, werd ik geïnterviewd door knack en de standaard en stond een van mijn opiniestukken in de morgen.
Ik word bemoedigend toegetwitterd door Hilde Van Mieghem, verscheidene politici van allerlei kleur gaan met mij in dialoog, Ben Van Alboom geeft me regelmatig gelijk en Katastroof behoort tot mijn Twitterfanbase.
Maar het allerbelangrijkste zijn de kameraadschappen en soms zelfs vriendschappen die uit het medium voortvloeien. Sommige gaan al een hele tijd mee, andere zijn priller. Met sommige mensen at ik al een pizza of ging ik zelfs al op reis. Maar er zijn ook twitterbuddies die ik nog nooit heb ontmoet of heel wat kilometers in een ander land wonen.
Sommige van mijn Twittermatekes hebben hetzelfde wereldbeeld als mij, maar er zijn ook vriendjes met een andere ideologie die ik een bijzonder warm hart toedraag.
Het klinkt misschien gek zo een virtuele wereld die af en toe eens reëel wordt. Maar ik vraag me soms oprecht af hoe ik deze coronacrisis zou doorspartelen zonder de Twittergemeenschap. Want ik ben heel sociaal, maar per slot van rekening blijf ik hier toch alleen in mijn kot. En dan is de afleiding, de lach en soms zelfs de frustrerende discussie een welgekomen afleiding.
Dus bij deze een welgemeende dankjewel aan iedereen die zich herkent of aangesproken voelt. Of gewoon iedereen die van Twitter een interessante plaats maakt.
