45 procent van de Vlaamse gezinnen is alleenstaande, staat vandaag in de krant. Dat zijn de nieuwe cijfers die onze overheid bekend maakte. Het aantal singles is daarmee exponentieel gegroeid en de tendens is dat het aantal de komende jaren alleen nog maar zal toenemen. Dat zijn op zich interessante cijfers en er is eigenlijk helemaal niks mis mee. De vergrijzing speelt een cruciale rol, maar ook het feit dat mensen toch sneller kiezen om uit toxische relaties te stappen of LAT-relaties te hebben, speelt mee. En dan natuurlijk de singles zoals ik, die maar geen lief weten te scoren.
Het zou geen probleem mogen zijn, maar dat is het wel. Want tegenover de stijgende alleenstaande gezinnen staat ook een stijgende armoede net in die gezinnen. Meer dan de helft van de mensen die gebruik maken van de voedselbanken, is alleenstaande en 75% van die alleenstaande is alleenstaande moeder.

Van een eenverdieners- naar een tweeverdienersmodel

Hoe de levensstandaard wordt bepaald is de laatste decennia geëvolueerd van een eenverdienersmodel naar een tweeverdienersmodel omdat het aantal tweeverdieners steeg. Maar inmiddels stijgt aan de andere kant het aantal alleenstaanden waarvan een groot deel niet of zeer moeilijk kan voldoen aan die levensstandaard. En de politiek, die doet helemaal niks.
Het kan toch niet zijn dat je als alleenstaande of alleenwoner gestraft moet worden omdat je alleen bent of omdat je er bewust voor kiest om niet met je partner samen te wonen? We zijn inmiddels met bijna de helft van de gezinnen en worden compleet genegeerd behalve als de fiscus langskomt om onze belastingen te innen. Dan worden we erkend en vooral bedankt om de hoogste belastingsdruk van alle gezinnen op ons te nemen.

Begrijp met niet verkeerd, ik heb  alles behalve problemen met solidariteit. Ik vind het meer dan terecht dat een deel van mijn belastinggeld wordt gebruikt voor kinderopvang en kwalitatief onderwijs ook al heb ik geen kinderen. Maar waar ik het inmiddels wel helemaal mee gehad heb, is met het feit dat wij singles in ruil voor onze meer dan behoorlijke duit in het zakje, wel heel weinig bescherming terugkrijgen.
Wie alleen woont, staat alleen in voor de kosten. Van huishuur tot energiefactuur, van aankoop van kuisproducten tot de aanschaffen van voeding (dat vaak per twee verpakt zit). Voor een alleenstaande met een netto-inkomen van 2500 euro is dat wellicht niet zo moeilijk. Maar wie het moet stellen met een loon van 1600 euro, die moet ongetwijfeld een hele maand goed opletten om op het einde een beetje over te houden. En ondanks dat, betaalt die laatste ook het meeste belastingen.

Ofwel verlegt men de belastingdruk en zorgt de overheid dat de alleenstaande meer overhoudt. Ofwel zorgt de overheid dat de kosten van een alleenstaande verminderen.

Dan is het heel duidelijk. Daar waar de overheid vroeger nog kon oordelen dat een alleenstaande met een modaal loon tot de sterkste schouders behoorden, zijn we dat nu al lang niet meer.
En dan zijn er twee opties. Ofwel verlegt men de belastingdruk en zorgt de overheid dat de alleenstaande meer overhoudt. Ofwel zorgt de overheid dat de kosten van een alleenstaande verminderen.
Door bijvoorbeeld meer impact op de vastgoedprijzen te krijgen zodat de prijs niet meer bepaald wordt door tweeverdieners, maar ergens tussenin.  Of door ervoor te zorgen dat je als alleenstaande nooit meer dan 1/3 van je inkomen dient te besteden aan huisvesting, bijvoorbeeld. Daar kan de overheid je flink in helpen door meer sociale huisvesting te creëren en meer te zorgen voor budgetwonen waarbij de huurprijs door je inkomen wordt bepaald.

Zolang politici doofstom blijven voor onze noden en blind voor onze aanwezigheid, zal er helaas niets veranderen

Als je tijdelijk ziek bent en je inkomen gaat een stuk omlaag, zou de overheid je ook moeten beschermen tegen financiële putten. Dat kan door een periode tegemoet te komen in de huurprijs.
Of politici kunnen eens out of the box denken en bekijken op welke manier de overheid groepsaankopen en collectief eigenaarsschap (van kleine en grote zaken) kan ondersteunen.
Een kleine greep op mogelijkheden hoe wij, de alleenstaanden toch beter beschermd zijn en anderzijds solidair kunnen blijven. Maar zolang politici doofstom blijven voor onze noden en blind voor onze aanwezigheid, zal er helaas niets veranderen.

En dus is dit het moment waarop we op de barricades moeten springen en van ons moeten laten horen. Ja, ook jij met je partner en twee kinderen. Want hoe hard ik het niemand toewens, toch is de realiteit dat eender wie op eender welk moment in zijn leven er plots alleen voor kan staan. En dan kan je maar hopen dat de strijd voor gelijke rechten tussen koppels en alleenstaanden allang gevoerd en gewonnen werd.