Er is de afgelopen week veel gesproken over het Gentse DNA. Vaak met spottende ondertoon. Maar dat Gentse DNA is er echt. Ik omschrijf het als een vibe onder alle Gentenaren.
Het is het moment waarop we iets wat ons verontrust, omschakelen naar daadkracht.
Ik geef een voorbeeldje. In 2012 meerde de gevangenisboot RENO aan aan de kade nabij Muide-Meulestede. Die boot werd ingezet als opvang voor asielzoekers en onze stad wou ook een duit in het zakje doen. Buurtbewoners waren heel ongerust over die boot en het groot aantal asielzoekers dat daar kwam wonen. Die onrust werd niet weggelachen of genegeerd. Neen er gebeurde iets veel beters
Niemand bleef bij de pakken zitten. Er ontstonden samenwerkingsverbanden tussen de renoboot en de wijk: poetsacties, kookmomenten, fotoprojecten, noem maar op.
Op een dag stond ik te praten met een vrouw uit de buurt die heel openlijk zei dat ze op het VB stemde. Ze had enthousiast mee gewerkt aan alle projecten en kende ondertussen heel wat bewoners van de boot. Ze maakte zelf de bedenking dat het VB daar weinig had gedaan om de situatie zo te maken. Ik ging er verder niet op in.
Die vrouw, dat is het Gentse DNA
Wij hebben in Gent heel veel vrijwilligers in heel veel organisaties. Onder die vrijwilligers zitten mensen van allerlei ideologieën: progressieve vrijwilligers en vrijwilligers die wekelijks nog naar de kerk gaan. Ik wil maar zeggen: maatschappelijk engagement is niet iets links exclusief. Dat is het Gentse DNA
Het is gewoon heel erg triestig om te zien dat die vibe onder de Gentenaren de laatste jaren heel hard onder druk kwam staan.Door keikoppige politici en mobiliteitsplannen bijvoorbeeld. En een college dat niet correct inschatte wat dat zou teweegbrengen. Ik heb niks tegen die plannen, verrevan. Ik ben ook grote fan van politici die hun voornemens waarmake. Maar ik stel wel vast dat bij het invoeren ervan weinig of laat ons een kat een kat noemen: geen rekening werd gehouden met het samenhorigheidsgevoel van de Gentenaren.
Waar iedereen vroeger verbonden was door zorg voor elkaar, raakte plots iedereen verdeeld door circulatieplannen en weinig marge om daarover in gesprek te gaan. Normaal smoort het gents DNA onrust in de kiem. Maar rond mobiliteit werd dat heel moeilijk. Het bleef ook knagen aan onze stad.
Recente verkiezingen gingen niet over hoe lijmen we onze stad opnieuw aan elkaar. Het ging over: voor of tegen de keikoppige schepen. Dat was de enige inzet.
Met een burgemeester die mee op die kar sprong en weinig verbindende taal sprak. Met bitsige debatten waar links en rechts elkaar in de haren vlogen.
Het is de N-VA die hier voordeel uit kon halen, met een partijprogramma dat notabene haaks staat op alles wat ik net hierboven uitgelegd heb. Haaks op het Gents DNA: weinig erkennen van die zorg voor elkaar bijvoorbeeld. Want N-VA wil zelforganisaties minder werkingsmiddelen geven.
Dat het programma van N-VA heel veel dingen bevat die het Gentse dna zullen afbreken in plaats van heropbouwen en daar veel stemmen voor kreeg, vind ik alarmerend. Maar dat onze stad zo verdeeld is geraakt door mobiliteit dat vind ik even problematisch.
Ik stond vorige week ook een keer aan de stadshal. Overtuigd dat de huidige gang van zaken niet goed is voor onze stad. Maar vooral omdat ik bezorgd ben over die Gentse vibe en momenteel niet meteen zie wie dat boeltje terug samenbrengt. Dat vind ik persoonlijk heel erg triestig.
In dat opzicht is de boodschap beter: stop met ons te verdelen en neem allemaal jullie verantwoordelijkheid.
Ook voor die VB-stemmer aan de Muide.
