Ik kan het me wel voorstellen dat in een wijk wonen waar veel grote gezinnen in veel te kleine woningen samenhuizen zorgt voor heel wat samenlevingsproblemen. Dat er in Sint-Niklaas wel wat onrust is over de overlast in dergelijke wijken, dat lijkt me niet van de pot gerukt. Dat in die wijken specifiek veel roma’s wonen, dat geloof ik ook. 

We hoeven daar niet naïef in te zijn. Als hulpverlener bijvoorbeeld is het niet makkelijk om met die mensen te connecteren. Dat heeft met heel veel facetten te maken. De complexiteit van hun cultuur en historische achtergrond is al door verschillende professoren en veldwerkers uitvoerig beschreven in erg dikke handboeken. Makkelijk is het niet. Oplossingen zijn al even complex als de situatie op zich. Maar het wil niet zeggen dat het onmogelijk is. 

Ziezo, ik heb het probleem benoemd zonder iemand te schofferen. 

Nu heb ik ruimte om een ander probleem te benoemen. 

Ik kijk niet meer op van burgers die in hun frustratie met het oog te diep in het glas gekeken eens goed hun gedacht zeggen. 

Zelfs als daar woorden als matrakken en kloppen bij te pas komen. Als iemand in mijn gezelschap dat verkondigt zal ik wel vriendelijk vragen om dat niet te doen omdat ik niet graag geassocieerd wordt met dergelijke lichtzinnigheid. Maar het wil niet zeggen dat ik niet kan begrijpen dat mensen graag hun frustraties bij pot en pint kanaliseren in een café. 

Van wie ik dat niet kan begrijpen is van een politicus van een progressieve partij. Als die grappend tegen de politie zegt dat er maar met de matrak geklopt moet worden op roma’s dan stel ik me ernstig vragen. Als de excuses zijn dat er alcohol in het spel is en dat er wel veel burgers zijn die zich zorgen maken over de samenlevingsproblemen dan rollen mijn ogen net niet uit de oogkas. 

Want er zullen ongetwijfeld mensen zijn die vinden dat die voorzitter zegt wat veel mensen denken. Maar wat zijn die bezorgde burgers daar in feite mee met zo een lallende politicus? Zijn de samenlevingsproblemen daar nu plots mee van de baan? 

Het is nochtans heel simpel: We hebben politici nodig die niet weg kijken van de problemen, ze objectiveren weg van het sentiment, maar er vooral met experten en veldwerkers samen oplossingen voor aanreiken. Dat lijkt me niet teveel gevraagd van een samenleving met ons overheidsbeslag.