Iedereen kent het: zo een unieke plaats op de wereld waar telkens je er terug naar keert de goosebumps zich meester maken over je bovenarmen. Voor de ene is het het huis van grootmoeder ondanks dat het inmiddels allang verkocht is, gerenoveerd werd en de gevel een compleet ander likje verf kreeg.

Voor de ander is dat onder de boom in het park waar voor het eerst gezoend werd met de knappe buurjongen van schuinover. Voor nog anderen blijkt het de relaxzetel te zijn waar vader zaliger altijd in zat om op zondag gezapig naar de koers te kijken.

Maar voor mij is het een café ergens in de diepe Ardennen, gelegen aan een levendig pleintje in een pittoresk dorpje. Het is het café dat ik tussen mijn geboorte en pakweg 15 jaar belachelijk vaak frequenteerde met mijn ouders. Wij hadden daar een caravan die permanent op de camping stond. Elk vrij weekend, lang of kort reden mijn ouders met mij naar La Roche. En mijn moeder had een of ander obsessie voor het dorpje want als het campingseizoen gepasseerd was gingen we in de winter nog eens, op hotel. Ik herinner me nog levendig bezoekjes aan het café: een pannenkoek met suiker, 100 frank wisselen in stukken van twintig om computerspelletjes te spelen in het lunapark en van de cafébazin 6 stukken krijgen in plaats van 5, salade lardons binnenspelen, voetbalmatchen van de rode duivels tegen de hollanders in een dolgedraaide kroeg. Heerlijke momenten hebben we daar beleefd. Tijden waar ik met heel veel plezier nog eens aan terug denk.

Na het overlijden van mijn moeder kwamen we er minder, een keer per jaar misschien. Maar nooit heeft een bezoek aan dat café ingeboet aan belangrijkheid voor mij. Het voelt als thuiskomen. Het interieur is in al die jaren nauwelijks veranderd, ik kan er met mijn ogen toe op het toilet geraken (gewoon de geur volgen). De cafébazin heb ik allang niet meer gezien, ik durf er ook niet goed naar vragen. Maar de man des huizes is nog altijd op post, heel wat kilo’s lichter mocht ik onlangs constateren.

Ik kan de Ardennen niet kruisen met de auto zonder er te stoppen. Dat voelt ergens niet goed, het roept een soort van schuldgevoel bij me op, moeilijk te beschrijven.

Ik word ook altijd zo melig van een bezoekje aan dat café, herinneringen drijven boven en worden dan naarstig gedeeld met mijn companie.

De laatste La Roche gangers kunnen erover meespreken. Onlangs ging ik met twee collega’s naar de Moezel in Luxemburg. Ik had hen verteld over mijn bizarre band met een oude kroeg in La Roche. Hun interesse was meteen geprikkeld en dus stopten we op zondag bij het terug rijden nog eens in La Roche. Voor een hapje, een wandelingetje langs de twee interessante winkels die het dorp rijk is en een trappist op het terras van mijn caféetje. Een van mijn collega’s nam de kans om dit tafereel van ik in mijn natuurlijke habitat de vereeuwigen. Het brengt het verleden niet terug, maar misschien wel een heel klein beetje dichter.