Sinds afgelopen zomer dienden mensen die op papier kunnen werken, maar het toch niet doen en ondertussen wel een sociale woning huren zich in te schrijven bij de VDAB.
De VDAB wordt door de Vlaamse regering kennelijk een beetje gezien als de holy grail terwijl als je daar kijkt naar de cijfers, die er in elk geval toch niet in slagen om alle mensen die kunnen werken en al ingeschreven zijn aan een volwaardige job te helpen. Maar bon soit.

De minister van wonen wil voorkomen dat de hardwerkende Vlaming het gevoel krijgt dat anderen zouden profiteren van het systeem door een sociale woning te “bezetten” en ondertussen op de lauweren te rusten.
Hij wil dus iedereen stimuleren te gaan werken en daarom maakte hij die inschrijving bij de VDAB verplicht.

Toen die brief over die verplichte inschrijving in de zomer de deur uit was, kregen OCMWs bezorgde telefoons. Het gebeurde meer dan eens dat een moeder met een kind met beperking zich luidop afvroeg of ze dan moest gaan werken in plaats van op haar kind te letten. Zoals we weten is het voor mensen met een beperking geen evidentie in Vlaanderen om tijdig geschikte hulp te vinden. Een mens zou gaan denken dat het komt omdat die mensen zich echt niet kunnen inschrijven bij de VDAB.
Zorgen voor een kind in die situatie zou een billijkheidsreden kunnen zijn om zich niet in te schrijven bij de VDAB. Alleen was men die categorie vergeten en dus zouden de mama’s zich toch ten minste een keer moeten aanmelden op gesprek bij de VDAB zodat daar een consulent de schaarse tijd zou kunnen gebruiken om ergens in het systeem: billijkheidsreden aan te duiden.
Ondertussen zou de man des huizes zich een dag verlof kunnen nemen om even voor het kind te zorgen.

Ook moeders met kleine kinderen (want laat ons wel zijn: het gaat vooral over huismoeders) zijn ook een categorie die wel kan werken en zich dus moet inschrijven.
Ondertussen heeft diezelfde Vlaamse regering wel beslist om kinderen van ouders die niet met beide voltijds werken geen voorrang te geven in de crèches waar nu al te weinig plaats is.
Als klap op de vuurpijl beslist de lijn (toch onder voogdij van de Vlaamse regering) om in Limburg honderden haltes te schrappen.
Ik weet dat over sociale huurders een idee heerst dat die allemaal met een dikke Mercedes rondrijden. Maar laat ons zeggen dat dat niet echt klopt.
Een huismoeder in Limburg is dus vooral gesjareld als ze het openbaar vervoer nodig heeft om op haar potentiële werkplek te raken.

Het inschrijven bij de VDAB is afdwingbaar, maar alles daarnaast helemaal niet.
Iemand die geen uitkering geniet heeft aan de VDAB geen verantwoording af te leggen over al of niet solliciteren of je best doen. Dat kan een huisvestingsmaatschappij trouwens ook niet.

En tenslotte: er zijn best wel wat mensen binnen die categorie die wel zouden willen werken. Maar laat ons zeggen dat een deeltijdse job als poetshulp met dienstencheques ervoor zou zorgen dat meer dan de helft van dat inkomen opgaat naar de opvang van de kinderen, maar met de kosten van zo een opvang geen rekening wordt gehouden in de herberekening van de huur van de sociale woning. Dan is de enige reden waarom iemand in die situatie gaat werken: de schone ogen van Matthias Diependaele. En ook dat kan nog wel eens tegenvallen.

Moeten we dan geen inspanningen doen om iedereen die kan werken te laten werken? Wellicht wel.
Maar ik raad toch aan om te beginnen met iedereen die wil werken. Daar ligt al een uitdagende opdracht.
En als die opdracht geslaagd is, kan er nagedacht worden over een visie die allesomvattend is en zorgt dat drempels voor de huismoeders van de sociale blokken omlaag gaan, de jobs zinvol en duurzaam zijn en er op het einde van de maand voldoende overblijft om met het gezin aan sociale mobiliteit te doen.

En de VDAB kan veel, maar dat helaas toch niet.