Ooit stond ik op de vlasmarkt met in mijn ene hand een pint en in mijn andere hand mijn gsm. Een alledaags beeld misschien maar in plaats van foto’s nemen was ik foto’s aan het tonen.  Het waren foto’s van een huisje in Ledeberg dat ik daags ervoor had bezocht en waar ik mijn zinnen op had gezet. Tien vrienden bogen zich over mijn smartphone om mee te kijken en te keuren. 
En niet veel later stuurde ik op diezelfde vlasmarkt een mailtje met mijn bod. Het was 9 uur, welliswaar in de avond en niet ochtend uiteraard. Maar dat maakt het verhaal niet minder typerend voor mij of voor de Vlasmarkt. 

Om maar te zeggen: het is me wat, die markt. Het is de meest magische plek op de Gentse feesten. Gisteren had ik toevallig nog een conversatie met een niet-Gentenaar en die begreep er nochtans niks van. Veel te druk vond hij. Veel te druk en de muziek veel te stil. 
Dat het er afgelopen tien dagen bij momenten veel te druk was, daar had hij nu wel gelijk in. Maar laat dat de pret toch maar niet verderven. Vooral op week/werkdagen is het heerlijk toeven op de camping. Want zo noemen we onze markt tijdens de Gentse feesten. “De camping” omdat veel mensen letterlijk overnachten op de kasseien van de Vlasmarkt. Wel op de benen staand en er niet bij gaan liggend. Al gebeurt dat occasioneel wel eens, maar dan wordt de slaapkop terug op de benen gezet en gaat het feest gewoon verder. 

Camping Vlasmarkt, het recept is simpel edoch geniaal: er is volk, er is alcohol en de muziek staat niet te luid zodat je eigenlijk geen remmingen meer voelt om met de complete vreemdeling die naast je gepositioneerd staat een gesprek te voeren dat nergens van komt en ook nergens toe leidt. Op het einde van het gesprek is die complete vreemdeling je beste vriend voor 10 minuten, een hele nacht of wie weet wel de resterende dagen. 

Het klinkt banaal of zal ik het bacchanaal noemen? Maar het werkt. Dat maakt van de Vlasmarkt of in Gentse termen “flashmarket” de aantrekkingspool van de feesten. Een dag de nacht niet doorgestoken op de vlasmarkt is een dag niet geleefd. Zo lijkt het wel. 
De ene komt er een keer, de ander is er elke dag. We sleuren onze bezoekende vrienden mee naar de mythische plaats en staan te knuffelen met Gentenaren die we de avonden of jaren ervoor altijd zagen en waarvan we duidelijk bijzonder opgetogen zijn om ze terug te zien. 

Banden worden er gesmeed en versterkt en jawel, soms wordt er gemuild. 
Wanneer de zon opkomt of voor veertigers zelfs iets vroeger, gaan de irish coffeekranen open en wordt er geklonken op het leven. Een kennis omschreef trouwens de opkomende zon over de markt als een van de schoonste lichtinvallen van heel de stad. Wie gaat hem ongelijk geven?
Dat is de Vlasmarkt. Dat is waarom we er zo gaarne vertoeven.
Het was deze editie niet anders, en het zal ook volgend jaar niet anders wezen. 

Maar nu is het tijd om de lever te laten recuperen, slaap in te halen, de feesten-kilo’s terug kwijt te raken en vitamientjes te consumeren. Nu is het tijd voor rust en kalmte.
Maar de optimist is niet op rust. Nog 354 keer slapen en camping Vlasmarkt opent opnieuw de deuren.