Straks beginnen ze. Onze Gentse feesten. De tien dagen en nachten waar zoveel Gentenaren al zolang naar uitgekeken hebben. Even dacht ik twee jaar geleden: “Dat komt nooit meer terug”. Maar gelukkig nam het optimisme het uiteindelijk terug over. En hier staan we dan, aan de vooravond van de absoluut schoonste, maar ook meest slopende dagen van het jaar. En jawel, de goesting is er. Het buikje kriebelt, maar de onzekerheid overmant me toch ook. Ga ik het nog wel kunnen? Zo lang op mijn benen staan? Of tot de zon opkomt sociaal staan wezen op de vlasmarkt? 

Ik word ook wat overmeesterd door een gevoel van melancholie want op drie jaar tijd is er quasi niks, maar tegelijkertijd ook alles veranderd. Waar we vroeger nog bijna elke dag beenhard gingen in grote groep, zijn veel vrienden ondertussen toch op andere sporen beland. Die waar ze begrijpelijkerwijs verlof nemen in functie van hun gezin in plaats van de irish coffees, om maar 1 voorbeeld te geven. Maar dit wordt geen klaagzang want er zijn nog altijd vriendschappen voor wie de feesten heilig zijn. En het leven brengt natuurlijk wat je er zelf wat van maakt. 

Laat mij dan maar hopen dat ik van deze editie traditiegetrouw bijzonder dronken en toch romantische taferelen maak. Ik verklaar me graag even nader. In 2017 stond ik de eerste avond op de vlasmarkt aan te schuren tegen een Nederlander die we voor de gelegenheid Matthijs zullen dopen. Ik ben over het algemeen geen schuurder, maar in de mensenzee die de vlasmarkt om 4.00 ’s nachts is, is schuren vaak de enige elegante manier om op je bestemming te raken. Alleen ben ik bij het schuren bij Matthijs die avond nooit meer bij de aankomst: mijn vriendenkring, beland.  Dat weekend werd Matthijs mijn Gentse feestenkusvriendje en zoals het hoort ging Matthijs op zondag terug naar Utrecht en zocht ik me een volgende nacht wel gewoon een nieuwe “muilkameraad”

Op de Gentse feesten van 2018 was ik de avonturen met Matthijs allang vergeten tot ik na een plaspauze de deur van mijn kotje open deed en voor mijn neus een lange Nederlander zag staan die als twee druppels water geleek op, Matthijs. Sterker nog, het was Matthijs. We vlogen elkaar in de armen alsof we door een of ander ijzeren gordijn al tientallen jaren van elkaar gescheiden waren geweest.  Het was beter, maar even “duurzaam” als een koppel in love island. Met andere woorden: van Matthijs heb ik sindsdien niets meer gehoord. 

Maar Matthijs is wel het symbool geworden voor hoe op de Gentse feesten werkelijk alles mogelijk is. Het symbool van dolle avonturen en magische momenten. En laat ons het daar maar bij houden.

Ik wens jullie goei fiesten en op tijd en stond een stevige Matthijs!